۱۳۸۹ مهر ۳, شنبه

دل نوشته پنجم

 بی قراریهای پسرانه
 به نام حق 

سلام
  



ما نمی تونیم به دلمون یاد بدیم که نشکنه،
                           اما می تونیم بهش یاد بدیم که
لبه های تیزش دست اونی رو که دلمون رو شکسته، نبره!
 

چقدر ما ادما خود خواهیم 
چرا همه چیزو برا خودمون می خوایم 
چرا وقتی که به جایی رسیدیم باید همه رو از بالا نگاه کنیم 
این خیلی بده که فکر کنیم همیشه اون بالا می مونیم 
یه روزی مثل همه اونایی که اون بالاها فرمانشون دل همه رو به درد اورده بود 
باید بیای پایین !!!
اون موقع ست که ما خودمونو می گیریم بالا , ولی نه... ما نمی تونیم مثل تو باشیم...

 


  دلتنگی ...

دیشب  چشمان ابر آلودت را فانوسی از جنس مهتاب دیدم.
دستان گره خورده ات٬ راه حل مساله ای حل مشدنی را نشانی داد.
ولی امروز...
در چشمانم جز صید سایه بختی کسی دایره نمی زند...
دستان پژمرده ای که خار هم زحمت نوازش نمی دهد...
نفس غم دوخته ای که هر دم مهر خاموشی فریاد میزند...

ومن...
سایه رسیدنت را با نگاهی بر قلب منتظرم میکوبم...
                                                             ولی نیستی....




  يكي دسته گل براش دل خوشيه
يكي عادتش برادر كشيه
يكي زاغ مردمو چوب مي زنه
يكي از داغ دلش جون مي كنه
يه نفر خوابه رو تخت نقره كوب
يكي حيرون روي درياي جنوب
يكي زندگي رو زيبا مي بينه
يكي اما خودشو تنهاي تنها مي بينه


بعضی ها می شوند دریا، 
بعضی ها می شوند کوزه های آبی که از دریا برایمان آب می آورند  
کوز های رنگین ، به رنگ شعر و موسیقی و فیلم و عکس و مجسمه و نوشته و…
بعضی هامی شوند چشمه  
و بعضی ها می شوند کوزه هایی که …
بعضی ها رود و …
بعضی ها باران
و
.
.
و شریعتی از جنس باران های تند و کوبنده ی بیابانی بود !  
از جنس دریاهایی که کنار کویر موج می زنند و از جنس چشمه هایی که زمزم می شوند...
تا برای همیشه از او آب برداریم !
برای ابد...





  
 من تو را دوست دارم..  
 دیگری تو را دوست دارد..  
 دیگری دیگری را دوست دارد..  
 و این چنین است که ما تنهاییم...



بی قراریهای  پسرانه 


 نظرات

۱۳۸۹ شهریور ۳۱, چهارشنبه

بوی ماه مهر...


بی قراریهای پسرانه 

 به نام خالق زیبایی 

سلام
 


  










 باز هم مهر امد 
امد تا من دوباره از پشت پنجره نظاره گر شوم 
باز هم سکوت دلگیر تابستان تمام شد 
تابستانی که سکوتش را بازی کودکانش در هم می شکست! 
  
 
  
 باز آمد بوی ماه مدرسه                          
                     بوی بازی های راه مدرسه
بوی ماه مهر ماه مهربان                           
                      بوی خورشید پگاه مدرسه
از میان کوچه های خستگی                      
                      می گریزم در پناه مدرسه
باز می بینم ز شوق بچه ها                      
                      اشتیاقی در نگاه مدرسه
زنگ تفریح و هیاهوی نشاط                       
                      خنده های قاه قاه مدرسه
باز بوی باغ را خواهم شنید                         
                        از سرود صبحگاه مدرسه
روز اول لاله ای خواهم کشید                       
                     سرخ بر تخته سیاه مدرسه


  

یادش بخیر... 
اون موقع ها همیشه صبح دو تا از دوستام می اومدن دنبال من! 
میدونستن تا من بیام پایین طول میکشه:) 
واسه همین همیشه زود تر میومدن! 
ولی با همه این احوال دیر میرسیدیم 
همیشه بابارحیم (بابایی مدرسه) پشت در منتظر بود تا ما ۳ تا برسیم درو ببنده 
بنده خدا سرشو از در میکرد بیرون می گفت پس کجایین یه ساعته منتظره شمام 
بدویین تا ناظم نفهمیده! 
چه پیرمرد نازی بود... 
هیچ وقت از یادم نمیره 
یعنی میشه یه موقعی , یه روزی از ما هم یادی بکنند... 
اون پیرمرد هیچی نداشت جز یه دل پر از مهر و صفا !  



 امروز جشن شکوفه ها بود... 
 همه کلاس اولیا رفتن مدرسه 
 با کیفای خوشگل و لباسای رنگ و وارنگشون تو خیابون بدو بدو ... 
 چندتایی گریون و چند تایی خندون! کاش قدر این روزاشونو بدونن...


 

ای دبستانی ترین احساس من... 

   سفره پر از بوی نان گندم است
      کاکلی گنجشککی باهوش بود
         فیل نادانی برایش موش بود
            با وجود سوز و سرمای شدید
               ریز علی پیراهن از تن می درید
                  تا درون نیمکت جا می شدیم
                     ما پر از تصمیم کبری می شدیم
                        پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
                           یک تراش سرخ لاکی داشتیم
                              کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
                                 دوشمان از حلقه هایش درد داشت
                                    گرمی دستانمان از آه بود
                                       برگ دفتر ها به رنگ کاه بود
                                          مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
                                             خش خش جاروی با پا روی برگ
                                                همکلاسیهای من یادم کنید
                                             باز هم در کوچه فریادم کنید
                                          همکلاسیهای درد و رنج و کار
                                       بچه های جامه های وصله دار
                                    بچه ها -دکه- سیگار سرد
                                 کودکان کوچک اما مرد مرد
                              کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
                           جمع بودن بود و تفریقی نبود
                        کاش می شد باز کوچک می شدیم
                     لا اقل یک روز کودک می شدیم
                  یاد آن آموزگار ساده پوش
               یاد آن گچها که بودش روی دوش
            ای معلم نام و هم یادت به خیر
         یاد درس آب و بابایت به خیر
      ای دبستانی ترین احساس من
   بازگرد این مشقها را خط بزن 


وقتی این شعرو خوندم حس غریبی منو گرفت 
دلم می خواست گریه کنم... 
شما چی؟!؟...  


 


طرح چشمان قشنگت در اتاقم نقش بسته ... 
شعر می گویم به یادت در قفس غمگینو خسته ... 
من چه تنها و غریبم بی تو در دریای هستی ... 
ساحلم شو غرق گشتم بی تو در شبهای مستی


  

  

برای دیدن پارازیت لطفا کلیک نمایید

 بی قراریهای پسرانه 


۱۳۸۹ شهریور ۲۹, دوشنبه

دل نوشته چهارم

  
بی قراریهای پسرانه 
  
به نام حق 
سلام به همه دوستان گل 
 چقدر دل تنگش بودم 
خیلی وقت بود که ندیده بودمش!
همیشه وقتی صداش به گوشم می رسید می رفتم طرفش 
خیلی دوسش دارم ... 

امروز بعد مدتها بارون اومد...
خیلی احساس خوبیه وقتی زیر بارون تنها قدم می زنی 
مخصوصا وقتی یه چتر دستت باشه و صدای قطره های بارون رو روی چتر بشنوی 
وای خدا چقدر لذت بخشه...
  



اينكه جهت باد به كدام طرف است مهم نيست  
مهم اين است كه تو بادبان را به كدام طرف مي چرخاني.
   
 

  يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم  
ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم.  
سريع از کنار مرداب دور شدم.  
حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم  
و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده.




 ما به کساني عشق ورزيديم 

که هيچوقت؛باران خيسشان 

نکرده بود 

شاید شبي؛ 

زير ريزش اشکهايمان 

غرق شدند 

  
 شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گل هاي نيلوفر صدا كردم.
تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.
پس ازِ يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس تو را از بين گل هايي كه در تنهايي ام روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي وحسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم
نمي دانم چرا رفتي؟
نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم
و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي
نمي دانم كجا ، تا كي ، براي چه ،
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
نمي دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم...!!.


 يک نفر... يک جايي... تمام رؤيايش لبخند توست  
زماني که به تو فکر ميکنه احساس ميکنه که زندگي واقعا با ارزشه  
پس هر گاه احساس تنهايي کردي اين حقيقت رو به خاطر داشته باش.


  
 دوستان گل و همراهان همیشگی بی قراریهای پسرانه 
خوب بازم ما رفتیم قاطی نخاله ها 
ولی این دفعه علی رقم میل باطنیم مجبور به ترک سرورهای ایرانی شدم:( 
امیدوارم بتونیم تو این سرور بیگانه ولی قدرتمند و مطمئن در کنار هم بمونیم. 
قسمت نظرات بلاگر زیاد جالب نیست برای همین نظرات را طوری دیگه قرار دادم که شما دوستان می توانید با کلیک بر روی نظرات در انتهای هر پست نظر خودتون رو مطرح کنید .
از کسایی که منو همراهی می کنند بسیار ممنونم .


راستی برای دیدن پست های قبلی وبلاگ باید در قسمت بایگانی وبلاگ که در ردیف سمت راست می باشد بر روی فلشهای محدوده زمانی مشخص شده که در نظر دارید کلیک کنید تا لیست پستهای اون زمان رو ببینید.
همچنین از قسمت انتهایی وبلاگ بر روی پستهای قدیمی تر نیز می توانید کلیک کنید.

بخش پارازیت وبلاگ هم تا چند روز دیگه آماده میشه و در جای خودش قرار می گیره . 
در ضمن دوستان و بازدید کننده ها در جریان باشند که این وب هفته ای ۲ الی ۳ بار بروزرسانی می شود .
< حتما با حضور پر مهرتان من را یاری کنید >
دوستون دارم 
امیدوارم هر جا هستید سالم و سر زنده باشید...
  

بی قراریهای پسرانه